ٱب و غربال باد٘ درگیرند، سرِ گیسوی دختر ٱبان ماندهام تا چه کار باید کرد با دو بیبند و بارِ بیبهمان چشمهای گرسنهای دارند، دلِ دریاندیدهای دارنددیدهام گرگها درخت شدند، سرِ هر کوچه، دور هر میدان ٱب، غربال باد را طی کرد، ٱب در هاون زمان حل شدباد، گرگی نشسته، خیره شدهست به تو و عشقبازیِ باران تو همٱغوش ب...

به مهدی سهراب، دلباختهی خِردِ کاریزیِ نیاکانم. به کوهْ برده پناه از هجوم بربادی دل خِردکُشِ من، این سبکسرِ بادی1 چونانِ آبْ که از ایستادنِ در خویش چونانِ عقده که در آرزوی فریادی رها شدم که جوانتر شوم در آغوشت صدا زدم که بلرزد صدایت از شادی فرا بگیر مرا رقصِ شرقیِ پیچک که تنگْ گشته دلِ من برای آزادی ...

کلاهِ کبرِ خودت را ز سر نمیگیری شبیهِ کارِ نشدْ هیچ سر نمیگیری فقط منم که به یاد تو زجرکُش باشم تو ناجوان که ز یارت خبر نمیگیری! گُلی به خون دل آوردم از مزار؛ ولی شنیدهام که گُل از رهگذر نمیگیری تو شاعری و درختان کوچهات شاعر! بیا که شعر بگویم اگر نمیگیری .. دلم بگو! چه بگویم؟ سرود عشق بگو! دلم بخوان...

سر معشوقهی خود قهرشدن ٱسان نیست عاشق فاحشهی شهر شدن ٱسان نیست ٭ من به خوشخُلقی این فاحشه ایمان دارم پای او ریختنِ عزتِ نفس٘ ایمان نیست؟ از بُلندای غرورم به زمین افتادم اوج افتادگیام تجربهی عرفان نیست؟ باد میٱید و سُمکوبیِ اسپ وحشی اسپ٘ در فکر خرابیِ پس از طوفان نیست باد مرد است در این شهر، خیابان مر...

کاش کوری بودم! از ندیدنت دلشاد گنگی که زبانت را نمیفهمد و ناشنوایی که افسون شعرهایت به چاپ دوم رسواییاش نمیکشید صُمُّ، بُکمُُ، عُمیُُ، فَهُم لا یَرجِعُون نیزار ٱتشگرفتهای هستم که قوغ۱ ریشههای اَرچَه۲ در او جا مانده بیهیچ تٲملی، خود را به بادراه میاندازم خدا کند باران نیاید سرخشدن در برابر تو به ٱخری...

تَمِشک مَیخوش و پیراهن سپیدِ کتان بلوغِ سرخِ انار و شقاوتِ دندان جنونِ حلشدنِ ماه و پیچکِ وحشی بههمتنیدنِ زیبایی و نشاط جهان نخوردهمست؛ چِشِمگُشنه، چیزنادیده سیاهمست؛ سپیدارقدِّ مویمیان نخوردهمست٘ دهان گشته با تمامِ وجود برای خوردنِ هربندمستِ تنگدهان و پیچک از هیجان ماه خویش را بلعید ازین گناه درٱمد...

تُر خورده در من عشق نافرجام دیگر اسپ چموش و چیدنِ یک دام دیگر تُر خورده است این بادسر٘ جَومستِ وحشی تا ننگ ٱلاید مرا یا نام دیگر رامشگری باید، که خاکستر بپاشد بر قوغ این هنگامه تا هنگام دیگر رامش نمیخواهم، نه؛ یاغی باد! یاغی اسپی که یاغی نیست بادا رامِ دیگر تقدیر را باید گرهبستن به یالش تا "هرچه باد...

روح راکد دوباره راه افتاد ماهی نیمهجان به جوی ٱمد پیکِ کاریز با اهالی دِه بار دیگر به گفتگوی ٱمد ٱبِ رفته به جوی باز ٱید قریه با کوه اگر رفیق شود ماه کاریز در امان باشد، ماهیِ اقدس عتیق شود ماهماهی! کبوترچاهی! ای که از عقل و عشق ٱگاهی! نیست از قریه تا به کُه راهی ای کمت ما! ز دستکوتاهی راز بودن، ترا...